شیخ بهایی عزلت نشینی را زمانی کامل و تمام می داند که همراه با علم و زهد باشد و گرنه هر گونه عزلت نشینی چیزی جز زلت و خواری و بیماری و علت نخواهد بود.

وی این مطلب را با اشاره به واژه عزلت بیان می کند و با بازی های زبانی می کوشد تا این معنا لطیف را به خواننده خویش انتقال دهد. از این رو می فرماید:

عزلت بی عین یعنی علم جز زلت نیست و بی زاء یعنی زهد چیزی جز علت و بیماری نباشد.

به این معنا که اگر عین را از عزلت برداری می شود زلت و اگر زاء را از آن برداریم علت می شود که به معنای بیماری است.

بنابراین از نظر وی عزلت نشینی عرفانی زمانی مفید و سازنده خواهد بود که همراه با علم و دانش و زهد و دوری از حب دنیا و عشق به آن باشد.